tag:blogger.com,1999:blog-337516412011-04-21T16:27:11.504-07:00I'm only ur little white monkeyN&lt;*A*&gt;Nhttp://www.blogger.com/profile/02559778016782568967noreply@blogger.comBlogger31100tag:blogger.com,1999:blog-33751641.post-1157431276029086092006-09-04T21:03:00.001-07:002006-09-04T21:41:16.040-07:00<span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">วิชาTU153 เป็นวิชาที่เรียนเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ --- ในช่วงมัธยม วิชาคอมพิวเตอร์ก็เป็นแค่วิชาที่ เอาไว้เล่นเน็ตตอนเรียน แล้วก็ก็อปปี้เพื่อนเวลาส่งงาน ง่ายๆ สบายๆ ปล่อยเกรด ---พอในระดับมหาวิทยาลัย สิ่งที่คิดไว้ในตอนแรก ก็คงไม่พ้นอะไรทำนองนั้น แต่ก็ต้องมาตกตะลึง เมื่อมาเจอนักศึกษามากมายหลายร้อยคน และที่สำคัญ เรากำลังเรียนภาคทฤษฎีอยู่!!~ ทีนี้ เนื่องจากแต่เดิม ก็เป็นคนไม่ชอบอะไรที่เป็นเทคโนโลยีอยู่แล้ว สำหรับคอมพิวเตอร์ แค่ส่งอีเมล์ได้ก็ดีใจที่สุดในชีวิตแล้ว การที่ต้องมาเรียนอะไรต่างๆ เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ นับตั้งแต่องค์ประกอบต่างๆ ยันเครื่องไม้เครื่องมือ ทำให้รู้สึกวิงเวียนหน้ามืดตาลายไปหมด --- ระหว่างนั่งเรียนไป ก็รู้สึกไปว่า //ทำไมฉันต้องมานั่งเรียนเรื่องพวกนี้ด้วยฟะ ฉันไม่ได้จะจบไปเป็นโปรแกรมเมอร์หรือช่างซ่อมคอมซะหน่อย// แต่ก็ต้องจำทนเรียนไปเพราะ //ดีกว่าไปนั่งดักดานเรียนเลข ไม่เอาแล้ววว// </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">ทางเดียวที่พอจะทำได้ก็คือ ตั้งใจเรียนเข้าไว้..ตั้งใจเรียนเข้าไว้...... - - zzz ลืมตาตื่นมาอีกทีก็ตอนพัก ทำไมวิชานี้ต้องเป็นอย่างนี้ทุกที - -'</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">ด้วยความสงสัย เราจึงทำการวิจัย สาเหตุการง่วงนอนในวิชา TU153 สมมุติฐานข้อแรก อาจเป็นไปได้ว่า </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">เราอาจจะรับประทานอาหารกลางวันอิ่มเกินไป...เมื่อหนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน-- เราจึงแก้ไขเรื่องนี้ด้วยการลักลอบเอาเครื่องดื่มผสมกาเฟอีน(น้ำอัดลม)เข้ามาดื่มให้ห้อง ได้ผล! คาบเรียนนั้นตาสว่างขึ้นมาทันที</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">แต่ไม่นาน เหมือนอาการดื้อยาก็เริ่มต้นขึ้น เรากลับมาวิเคราะห์ประเด็นใหม่ บางทีอาจจะไม่ได้เกิดจากการรับประทานอาหารอิ่มจนเกินไป</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">บางที เนื้อหาการเรียนการสอน อาจไม่ค่อยใกล้ตัว เลยจำยาก ไม่น่าสนใจ --อันนี้ไม่รู้จะแก้ยังไง ก็ต้องเรียนไป ผ่าน..</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">หรือว่า เป็นที่ผู้สอน .. อย่างที่อาจารย์มักย้ำอยู่เสมอ ว่าตัวเองเป็นคนพูดเร็ว อันนี้ก็แอบเห็นด้วย ตอนแรกที่เรียน ก็เข้าใจว่า เราคงไม่มีสมาธิเรียนเลยฟังไม่ทัน หรือประมวลผลในหัวไม่ทัน แต่ดูเหมือนคำตอกย้ำของอาจารย์ จะช่วยทำให้มั่นใจว่า อาจารย์คงจะพูดเร็วคะ - -' </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">แต่เรื่องนี้มันแก้ไขอะไรไม่ได้ พวกเราทุกคนก็รู้ว่าอาจารย์ตั้งใจสอนมากแค่ไหน เอาเป็นว่าเรื่องนี้ก็ ผ่านคะ...</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">มาคุยกันเรื่องข้อดีของวิชานี้กันมั่งดีกว่า</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">สิ่งที่ประทับใจในการเรียนวิชานี้ นอกจากต้องมานั่งจำอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะมากมายแล้ว(ข้อดีตรงไหน?) สิ่งที่ได้กลับมาหลังจากจำได้ก็คือ</span><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#ff0000;"><strong>เรามีความรู้พื้นฐานในเรื่องคอมพิวเตอร์มากขึ้น </strong>ความรู้พื้นฐานในที่นี้ หมายถึง สิ่งที่รู้ๆกันอยู่แล้วของเรา จากแต่เดิมระดับต่ำมันก็สูงขึ้น </span></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">และที่สำคัญในตอนนี้ก็คือ ทำให้ความตั้งใจในการทำblogของเรา บรรลุซะที ขอบคุณอาจารย์ค่า ^ ^</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">และที่ขาดไม่ได้ ก็คืออาจารย์ เรารับรู้ได้ถึงความรู้สึกตั้งใจของอาจารย์ จริงๆ นะ แล้วอาจารย์ก็น่ารักคะ รู้สึกเรียนแล้วไม่เครียด ทั้งที่เนื้อหายาก และเยอะ แต่ก็ผ่านไปอย่างราบรื่น</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">ความรู้สึกที่มีในการเรียน TU153 ก็คงมีเท่านี้แหละคะ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">ขอบคุณที่รักกัน</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">ณัฐวีร์ บุญญศิริ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">คณะ ศิลปศาสตร์</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">รหัส 4906612520</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">section 9000</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33751641-115743127602908609?l=nobody6knows.blogspot.com' alt='' /></div>N&lt;*A*&gt;Nhttp://www.blogger.com/profile/02559778016782568967noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33751641.post-1157224586081183982006-09-02T12:00:00.000-07:002006-09-03T03:00:17.196-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/687/3635/1600/14-07-06_2200.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/687/3635/320/14-07-06_2200.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:courier new;">ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ฉันจะได้เขียนสิ่งที่ฉันกำลังเขียนอยู่<br /></span><br /></span></span><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:courier new;">พอลองมองย้อนกลับไป ช่วงม.ปลาย ...<br /></span><br /></span></span><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:courier new;">ฉันคิดว่า อนาคต.. เราคงได้อยู่คนละมหาวิทยาลัย เริ่มต้นชีวิตใหม่ในแบบที่เราต้องการ ว่างๆเราก็จะโทรหากัน เล่าเรื่องที่ตัว เองประสบพบมาให้กันและกันฟัง เราคงนัดมาเดินเล่นที่สยามกันช่วงหยุดสุดสัปดาห์ เราจะหัวเราะเรื่องตลกที่เล่าสู่กันฟัง นั่งนินทาคนนู้นคนนี้ หาหนังดีๆสักเรื่อง หาอะไรอร่อยๆกินกัน และ นั่งคุยเรื่องโปรแกรมอะไรแพลงๆ เช่น ไปเที่ยวเขาดิน พระราชวัง พิพิธภัณฑ์ (ที่ว่าแพลงๆ เพราะดูจะเป็นโปรแกรมเที่ยวที่น้อยคนจะคิดไปกัน นอกจากพวกเรา)ก่อนกลับบ้าน แล้วเราก็จะนัดเจอกันใหม่ในสัปดาห์ต่อไป<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันไม่เคยคิดถึงชีวิตที่ดำเนินไปโดยไม่มีแกเลย..บี </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /></span></span><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:courier new;">ไม่รู้ว่าฉันไม่เคยคิดจริงๆ หรือ ฉันพยายามหลบเลี่ยงที่จะคิดเรื่องนั้น<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;">ช่วงที่แกวุ่นวายในการสอบทุน ใจฉันก็พลอยวุ่นวายไปด้วย ใจนึงก็อยากให้แกสมปรารถนา แต่อีกใจฉันกลับคิดว่า บางที ถ้าแกไม่ได้ทุน เราคงได้อยู่ด้วยกันเหมือนๆเดิม แต่ฉันก็ไม่ปล่อยให้ความคิดงี่เง่าๆนี่ลอยออกจากปาก ฉันได้แต่พูดให้กำลังใจแก </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /></span></span><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:courier new;">บางทีในใจลึกๆ ฉันก็ไม่อยากยอมรับว่า ฉันเชื่อมั่นว่าแกจะต้องทำได้ ..และมันแย่ตรงที่เงื่อนไขต่อมาคือการที่เราต้องห่างกัน<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันจำไม่ค่อยได้ว่า ฉันแสดงความยินดีอะไรกับแกไปบ้าง จำได้เพียงความรู้สึกโหวงๆ ในใจ ที่ไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้แล้วฉันเริ่มคิดถึงวันที่ต้องไปส่งแกที่สนามบิน..</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ไม่ว่าจะสักกี่ครั้ง ฉันก็ไม่รู้สึกว่า ตัวเองจะทำใจได้เลย ฉันลองจินตนาการซ้ำๆไปมา เหมือนตอนเวลาที่อยากระงับความตื่นเต้นในคืนก่อนวันรุ่งขึ้นที่ต้องออกไปพูดหน้าชั้น ...ฉันรู้ชะตากรรมของตัวเองวันนั้นทันทีว่าจะเป็นอย่างไร ฉันต้องทำยังไงกับการรับศึกครั้งนี้ </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /></span></span><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:courier new;">ฉันหวาดหวั่นกับวันนั้น บางทีฉันก็คิดว่า .. ไม่อยากไปส่งแกเลย<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;">ช่วงที่เข้ามหาวิทยาลัยใหม่ๆ เป็นช่วงเริ่มต้นกับอะไรใหม่ที่น่าตื่นเต้น ทำให้ความเครียดของฉันมันมลายหายไปช่วงหนึ่ง ฉันสนุกกับชีวิตใหม่ จนไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องอื่น แล้วก็ต้องตกใจ เมื่อแกโทรมานัดฉันเรื่องเลี้ยงส่ง ... เวลาได้หดสั้นไปโดยไม่รู้ตัว </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันยังไม่ได้เตรียมพร้อมกับช่วงเวลาแบบนี้เลย ฉันยังไม่ได้เตรียมอะไรให้แก ฉันยังไม่รู้เลยว่าต้องทำอะไร ต้องพูดอะไร วันที่น่าหวาดหวั่นมันใกล้เข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันอยากหาอะไรพิเศษๆสักอย่าง แต่ก็ไม่รู้ว่าอะไรดี ฉันไม่อยากซื้อของแพงๆที่มีอยู่เกร่อ แต่ให้ฉันประดิษฐ์อะไรก็เห่ยบรม สุดท้ายก็ได้ต่างหูน่ารักๆมาคู่นึง </span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">แล้ววันนั้นก็มาถึง.. เหตุการณ์ทุกอย่างมันผ่านไปรวดเร็ว เหมือนพายุที่โหมซัดเข้ามา สิ่งที่ฉันเตรียมใจมาไม่ได้ช่วยอะไรเลย </span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันร้องไห้โฮเหมือนเด็กขี้แย ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันยังจำทุกคำทุกประโยคที่แกสั่งเสีย(?)ฉันได้ ขอบคุณมาก กับความห่วงใยที่แกมอบให้ฉันมากมาย ผิดกับฉันที่ไม่ได้แม้แต่กล่าวคำลากับแก มันคงเป็นสิ่งที่ยากเกินไปสำหรับฉัน </span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันรู้สึกคิดถูกที่ตัดสินใจไปค้างบ้านเป้กับเพื่อนๆ พวกเราสนุกสนาน บ้าบอ ราวกับลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ตอนแกโทรมาหาฉันอีกรอบก่อนขึ้นเครื่อง ทำเอาฉันต้องรีบมากลบบ่อน้ำตาเล็กๆที่ทำเฉอะแฉะห้องมันเอาไว้ (ขอโทษนะเพื่อน) ฉันดีใจที่แกชอบของขวัญฉันนะ แล้วก็ดีใจที่ได้คุยกับแกเป็นเรื่องเป็นราวกว่าเมื่อกี้อีกหน่อย </span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันพยายามที่จะไม่ร้องไห้เวลาคิดถึงแก แต่ก็ทำไม่ได้สักที แม้แต่วันที่แกโทรมาหาฉัน ฉันก็ได้แต่ร้องไห้ จนแทบไม่ได้คุยกันสักคำขอโทษ.. ขอโทษจริงๆ</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">แม้กระทั่งในวันนี้ ขณะที่เขียนหน้านี้อยู่ โอเค ฉันยอมรับว่ายังคงร้องไห้ไปกับมัน แต่ฉันไม่เสียใจที่จะเขียนมันออกมา ฉันอยากเขียนในสิ่งที่อยากจะเก็บไว้ อีเมล์ทุกฉบับที่ฉันเขียนถึงแก ฉันก็ยังเก็บมันไว้ </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /></span></span><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:courier new;">ฉันหวังว่าสักวัน จะเลิกร้องไห้ซะที<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;">สุดท้าย ... โคตรยาวเลยว่ะ </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong>ขอบคุณ บี</strong> ความรักความห่วงใย ที่มีให้กันเสมอมา ทำให้ฉันรู้สึกมีความสุขที่สุดในช่วงเวลาที่เราเคยมีด้วยกัน</span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong>ขอบคุณ กิ๊ก</strong> มรึงอยู่ข้างๆกูเสมอมา แม้ในวันนั้น กูขอบใจที่มึงยินดีที่จะอยู่เป็นเพื่อนกู กูรักมึงนะ</span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong>ขอบคุณ เป้</strong> ไหล่อุ่นๆ กับที่พักพิง ที่เอื้ออาทรเพื่อนคนนี้ ขอบคุณมากๆว่ะ ที่มรึงปลอบกู กูซึ้งใจจริงๆ</span><br /></span></span><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:courier new;"><strong>ขอบคุณ ลู</strong> ที่วันนั้นมาร่วมก๊วนปาร์ตี้กัน ไม่งั้นค่ำคืนบ้าบอ ทุเรศๆ นั้น ก็ไม่สมบูรณ์ ใช่มะว่ะ 555<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;">ยังมีอีกหลายคนเลย ทั้งเพื่อนใหม่ๆที่มธ. (แท้งกิ้วนะนู๋โบว์ที่คอยปลอบใจเรา)อิอิ เพื่อนๆคนอื่นอย่าเพิ่งน้อยใจล่ะ ที่เราเขียนถึงบีมันก่อน เราตั้งใจว่าเราอยากเขียนถึงเพื่อนๆอีกหลายคนมาก ไว้เขียนเสร็จแล้วบอกนะ</span><br /></span></span><br /><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"><br /></span></span><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33751641-115722458608118398?l=nobody6knows.blogspot.com' alt='' /></div>N&lt;*A*&gt;Nhttp://www.blogger.com/profile/02559778016782568967noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33751641.post-1157205923685653942006-09-02T06:36:00.000-07:002006-09-02T12:35:12.113-07:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;color:#cc33cc;">หลังจากที่ตกลงปลงใจอยู่นาน ว่าจะทำ Blog เป็นของตัวเองซะทีจะดีมั๊ยน้า? แต่พอมานั่งหน้าจอทีไร ก็นึกอะไรไม่ออก เอ๊ะ! ตะกี้ว่าจะเขียนอะไรนะ ลืม..ลืมๆ ไว้ก่อนแล้วกัน รอว่างๆก่อนน้า.. </span><br /><span style="font-family:Times New Roman;color:#cc33cc;"></span><br /><span style="font-family:Times New Roman;color:#cc33cc;">อาจดูไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่ สำหรับใครบางคน เฮ้ย! แค่เอ็งจะสร้าง Blog เนี่ยนะ จะคิดอะไรนักหนาว่ะ ก็แค่ทำๆมันไป เดี๋ยวนี้ใครๆมันก็ทำกัน ง่ายซะยิ่งกว่าขี้! (เอ๊ะ! หรือขี้ยากกันว่ะเพื่อนๆ) เอาเป็นว่า เออ ไม่รู้ว่ะ สำหรับฉัน การเริ่มต้นอะไรใหม่ๆในชีวิต ค่อนข้างจะเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นหรือสำคัญ โดยเฉพาะ เรื่องที่คิดว่าจะไม่ทิ้งมันไปง่ายๆ ... โอ้โห แ-ง พูดมาถึงขึ้นนี้แล้วเริ่มผูกมัดตัวเอง </span><br /><span style="font-family:Times New Roman;color:#cc33cc;"></span><br /><span style="font-family:Times New Roman;color:#cc33cc;">เอาเป็นว่า ฉันก็คิดอะไรไว้หลายๆอย่าง ก็แล้วกันนะ</span><br /><span style="font-family:Times New Roman;color:#cc33cc;"></span><br /><span style="font-family:Times New Roman;color:#cc33cc;">ช่วงนี้ผ่านไปไวโคตรๆ มีหลายเรื่องเกิดขึ้นตั้งแต่จบม.6จนกระทั่งวันนี้ นับเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำ แต่เสียดายที่มันผ่านไป .. แล้วก็ผ่านไป โดยที่ฉันก็ไม่ได้เก็บบันทึกอะไรไว้ เออ .. ฉันอยากเล่า อยากเขียนเก็บไว้มากๆเลย เอาไว้จะทยอยลง ชักตื่นตัว เอ๊ย! ตื่นเต้น </span><br /><span style="font-family:Times New Roman;color:#cc33cc;"></span><br /><span style="font-family:Times New Roman;color:#cc33cc;">เหตุผลอีกประการ ที่ดูจะเป็นข้อสำคัญที่ฉันต้องลงมือคราวนี้จริงๆก็คือ แฮะ ๆ ต้องส่งงานอาจารย์ด้วยแหละ ก็เลยต้องทำ ถือเป็นภาคบังคับไปในตัว ..เหะๆ ขอบคุณนะค้า </span><br /><span style="font-family:Times New Roman;color:#cc33cc;"></span><br /><span style="font-family:Times New Roman;color:#cc33cc;">และสุดท้ายของหน้านี้ กูอยากบอกว่า</span><br /><br /></span><br /><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#cc33cc;"><span style="font-size:180%;">เย้! ในที่สุดกูก็มี Blog กะเขาแล้ววโว้ยยยย</span> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33751641-115720592368565394?l=nobody6knows.blogspot.com' alt='' /></div>N&lt;*A*&gt;Nhttp://www.blogger.com/profile/02559778016782568967noreply@blogger.com4